Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασκήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασκήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

Σκολίωση

Η σκολίωση είναι μια πάθηση της σπονδυλικής στήλης που παρουσιάζεται συχνά σε νεαρά κυρίως άτομα. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις στα πιο κοινά ερωτήματα γύρω από το θέμα της σκολίωσης.

Τι είναι η σκολίωση;

Μια φυσιολογική σπονδυλική στήλη όταν την παρατηρούμε από μπροστά ή από πίσω φαίνεται ευθεία. Στην σκολίωση η σπονδυλική στήλη παρεκκλίνει από τη μέση γραμμή, δημιουργεί ένα κύρτωμα είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά σχηματίζοντας πολλές φορές το αγγλικό γράμμα C ή S.

Πως προκαλείται η σκολίωση;
Η σκολίωση σε ποσοστό 85% έως 90% είναι άγνωστης αιτιολογίας, για αυτό το λόγο ονομάζεται και ιδιοπαθής σκολίωση. Σε ποσοστό 10% έως 15%, η σκολίωση μπορεί να οφείλεται σε αποτυχία σχηματισμού των σπονδύλων στην εμβρυϊκή ηλικία (συγγενής σκολίωση), σε βλάβες του νευρικού ή του μυϊκού συστήματος (νευρομυϊκή σκολίωση) ενώ μπορεί να οφείλεται ακόμη και σε τραύμα, φλεγμονή, όγκο, ρευματολογικά αίτια ή μεταβολικές παθήσεις της σπονδυλικής στήλης.

Σε ποιες κατηγορίες διαχωρίζεται η ιδιοπαθής σκολίωση?
Η ιδιοπαθής σκολίωση διακρίνεται σε
• Νηπιακή (0 έως 3 ή 4 ετών)
• Παιδική (3 ή 4 ετών έως την έναρξη της εφηβείας)
• Εφηβική (έναρξη της ήβης ή της εφηβείας έως την σκελετική ωρίμανση, περίπου 17 ετών), και
• Ενηλίκων (μετά τη σκελετική ωρίμανση).

Στα αγόρια ή στα κορίτσια είναι πιο συχνή η σκολίωση;
Η σκολίωση φαίνεται να είναι πιο συχνή στα κορίτσια με αναλογία κορίτσια προς αγόρια από 5:1 έως 7:1 ενώ στα αγόρια είναι πιο συχνή η κύφωση (καμπούρα).

Σε ποια ηλικία εμφανίζεται πιο συχνά;
Η σκολίωση εμφανίζει τάση επιδείνωσης στην περίοδο της ταχείας ανάπτυξης της εφηβείας, δηλαδή 10 ως 14 χρονών περίπου.

Πως γίνεται η διάγνωση της σκολίωσης;
Η κλινική εξέταση για τη διάγνωση της σκολίωσης γίνεται με μια απλή και αξιόπιστη μέθοδο, τη δοκιμασία επίκυψης. Το άτομο στέκεται όρθιο χωρίς ρούχα από τη μέση και πάνω, τα πόδια είναι σε ευθεία γραμμή μπροστά και ανοιχτά όσο τα χέρια, τα γόνατα τεντωμένα και τα χέρια χαλαρά στο πλάι. Ο εξεταζόμενος σκύβει προς τα μπροστά διατηρώντας τα γόνατά του τεντωμένα και αφήνει τα χέρια του να κρεμάσουν μπροστά. Ο εξεταστής (ιατρός ή φυσικοθεραπευτής) παρατηρεί προσεκτικά τη ράχη του ατόμου και οποιαδήποτε ασυμμετρία ή κλίση του κορμού που παρατηρείται δε θεωρείται φυσιολογική, τότε ο εξεταζόμενος παραπέμπεται για ακτινολογικό έλεγχο που περιλαμβάνει ακτινογραφία ολόκληρης της σπονδυλικής στήλης σε όρθια θέση.

Ποια είναι η θεραπεία της σκολίωσης;
Η αντιμετώπιση της σκολίωσης διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική. Η σκολίωση μετριέται σε μοίρες και ανάλογα τις μοίρες επιλέγεται η θεραπεία της. Για σπονδυλικά κυρτώματα μέχρι 20 μοίρες απαιτείται παρακολούθηση του άτομου κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Από 20 έως 40 μοίρες συνιστάται η καθημερινή και σχεδόν 24ωρη εφαρμογή διαφόρων τύπων κηδεμόνων. Οι κηδεμόνες είναι νάρθηκες από ελαφρύ υλικό που φόριουνται από το άτομο κάτω από τα ρούχα και έχουν ως σκοπό να σταματήσουν την επιδείνωση της σκολίωσης και να επιτύχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διόρθωσή της. Η εφαρμογή των κηδεμόνων συνεχίζεται με σταδιακή μείωση και μετά την σκελετική ωρίμανση του ατόμου ενώ το άτομο παρακολουθείται μέχρι την ηλικία των 25 χρονών. Η χειρουργική αντιμετώπιση συνίσταται σε άτομα με σκολίωση άνω των 40 μοιρών καθώς επιτυγχάνει καλύτερη διόρθωση, καλύτερη σταθερότητα και διατήρηση της διόρθωσης και άμεση κινητοποίηση του ασθενή χωρίς κηδεμόνα.

Πως μπορεί να βοηθήσει η φυσικοθεραπεία στη συντηρητική θεραπεία της σκολίωσης;
Η φυσικοθεραπεία δεν αποκαθιστά την σκολίωση. Ο φυσικοθεραπευτής χορήγει ειδικές και γενικές ασκήσεις στον ασθενή για να διατηρήσει την ελαστικότητα των μυών και γενικότερα των ιστών γύρω από την σπονδυλική του στήλη και να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση. Επίσης σημαντικό ρόλο παίζει η εκπαίδευση του ασθενούς στη σωστή στάση του σώματος την ώρα της μελέτης, του σχολείου, του ελεύθερου χρόνου κτλ καθώς κακές στάσεις όπως την ώρα της μελέτης ή η μεταφορά της σχολικής τσάντας μόνο από τον ένα ώμο μπορεί να μη θεωρούνται αιτίες δημιουργίας σκολίωσης είναι όμως επιβαρυντικές για την κατάσταση του ατόμου.


PhysioSport

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

Παγωμένος Ώμος

“Παγωμένος ώμος” είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται μαζί με τη συμφυτική θυλακιτίδα και την περιαρθρίτιδα για να περιγράψουν μια κατάσταση που απασχολεί περίπου 20% των ασθενών με προβλήματα στον ώμο που επισκέπτονται τον ορθοπεδικό και τον φυσικοθεραπευτή. Συνήθως έχει μια αιφνίδια και χωρίς αιτία έναρξη σε άτομα άνω των 40 χρονών (πρωτοπαθής παγωμένος ώμος) ή παρουσιάζεται σε άτομα που έχουν οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή αρθρίτιδα, έχουν υποστεί κάποιο τραυματισμό ή έχει προηγηθεί μακρά περίοδος ακινητοποίησης της άρθρωσης (δευτερογενής παγωμένος ώμος).



Ο παγωμένος ώμος περιγράφεται σε τρία στάδια: επώδυνο στάδιο, στάδιο δυσκαμψίας και στάδιο αποκατάστασης. Το πρώτο και πιο επώδυνο στάδιο μπορεί να διαρκέσει από δύο έως εννέα μήνες και χαρακτηρίζεται από έντονο πόνο, ακόμη και κατά την ανάπαυση, συνεχόμενο πόνο στον ώμο που ακτινοβολεί προς τα κάτω φτάνοντας ακόμα και στον καρπό και περιορισμό της κίνησης για 2 έως 3 εβδομάδες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Αρθροσκοπικές και χειρουργικές μελέτες έχουν δείξει πως υπάρχει μια πρώιμη φλεγμονώδης διαδικασία που αρχίζει στον θύλακα (κάψουλα) της άρθρωσης ή στο πέταλο των στροφέων του ώμου, η οποία καθώς υποχωρεί αντικαθίσταται από συμφύσεις και βραχύνσεις που κάνουν τον ώμο δύσκαμπτο.



Το δεύτερο στάδιο, αυτό της δυσκαμψίας, μπορεί να διαρκέσει από τέσσερις μήνες έως ένα χρόνο και χαρακτηρίζεται από σημαντική απώλεια των κινήσεων του ώμου, πόνο μόνο κατά την κίνηση στο περιορισμένο τελικό εύρος και κινήσεις της ωμοπλάτης αντί του βραχίονα όταν ο ασθενής προσπαθεί να σηκώσει, να τεντώσει ή να στρίψει το χέρι του. Το τρίτο στάδιο της αποκατάστασης της κίνησης μπορεί να διαρκέσει μέχρι και δύο χρόνια. Σε αυτό το στάδιο δεν υπάρχει καθόλου πόνος ή φλεγμονή και μπορεί ξεκινήσει η αποκατάσταση της κίνησης χωρίς επιδείνωση των συμπτωμάτων και παράταση των δύο πρώτων σταδίων. Η φυσική ιστορία του παγωμένου ώμου έχει δείξει ότι μπορεί να υπάρξει ανάρρωση χωρίς καμία ιατρική ή άλλη παρέμβαση μετά από 2 χρόνια περίπου, σε μερικές περιπτώσεις όμως οι ασθενείς δεν ξανακερδίζουν το φυσιολογικό εύρος κίνησης.



Συνήθως ο ασθενής αναζητεί ιατρική βοήθεια στο αρχικό στάδιο όπου επικρατεί η φλεγμονή. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα και ενέσεις στεροειδών θεωρούνται η κατάλληλη αγωγή για αυτή την περίοδο. Τα οφέλη όμως είναι μόνο βραχυπρόθεσμα, προσφέροντας πιθανόν μια μικρή μόνο ανακούφιση από τον πόνο και μια πρόσκαιρη αύξηση του εύρους της κίνησης ενώ τα αντιφλεγμονώδη χάπια μπορεί να προκαλέσουν ενοχλήσεις στο στομάχι. Είναι λοιπόν καλύτερα να χρησιμοποιηθούν αρχικά απλά αναλγητικά συνοδευόμενα ίσως από κρυοθεραπεία για την αντιμετώπιση του έντονου πόνου.



Ενεργητική θεραπεία στο στάδιο της φλεγμονής είναι πολύ πιθανό να επιδεινώσει τα συμπτώματα και να καθυστερήσει την αποκατάσταση. Πρώιμες ασκήσεις ή κινητοποιήσεις μπορούν εύκολα να προκαλέσουν πόνο στην κίνηση και αυξανόμενο πόνο στην ηρεμία που μπορεί να διαρκέσει για ώρες ή ακόμα και για μέρες. Ορισμένες φόρες ο ασθενής βρίσκει ανακούφιση όταν κρεμάσει το χέρι του προς τα κάτω.




Η φυσικοθεραπεία μπορεί να ξεκινήσει όταν ο ασθενής δεν έχει άλλο πόνο κατά την ηρεμία. Η θεραπεία περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενες ασκήσεις στο περιορισμένο τελικό εύρος κίνησης, αρχικά υποβοηθούμενες από το άλλο χέρι και αργότερα ενεργητικά μόνο από το πάσχον άκρο, και απαιτεί την ενεργή συμμέτοχη του ασθενή καθώς μαθαίνει να κάνει βασικές κινήσεις, όπως η έσω στροφή, η κάμψη και η έκταση του ώμου. Οι ασκήσεις θα πρέπει να επαναλαμβάνονται δέκα με δώδεκα φορές η καθεμία τρεις ή τέσσερις φορές την ημέρα. Ο πόνος θα πρέπει να αναπαράγεται με κάθε επανάληψη αλλά δε θα πρέπει να γίνεται χειρότερος από πριν. Μια μικρή ενόχληση μετά τις ασκήσεις θεωρείται φυσιολογική και μπορεί να διαρκέσει έως μίση ώρα. Αν αυτή η ενόχληση παραμείνει για περισσότερη ώρα ή ο πόνος γίνει χειρότερος από πριν, τότε ο ασθενής θα πρέπει να διακόψει τις ασκήσεις και να επανεξεταστεί από τον φυσικοθεραπευτή.



Όταν πλέον δεν σημειώνονται σημαντικές αλλαγές τόσο στα συμπτώματα όσο και στο εύρος κίνησης του ασθενή, ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να πραγματοποιήσει ορισμένες παθητικές κινητοποιήσεις στις κινήσεις που δεν έχουν αποκατασταθεί ακόμα. Αν παρόλα αυτά μετά από μερικές συνεδρίες δεν υπάρχει σημαντική πρόοδος, ο ασθενής συνεχίζει το ατομικό του πρόγραμμα για όσο διάστημα χρειαστεί λόγω και της παρατεταμένης φύσης του παγωμένου ώμου.


PhysioSport

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Οστεοαρθρίτιδα

Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια χρόνια ρευματική πάθηση που εντοπίζεται σε αρθρώσεις των άνω και κάτω άκρων και της σπονδυλικής στήλης. Σύμφωνα με το Ελληνικό Ίδρυμα Ρευματολογικών Ερευνών με τον όρο ρευματικές αναφερόμαστε στις παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού, δηλαδή των αρθρώσεων, των τενόντων, των μυών και των οστών, που δεν προέρχονται από τραυματισμό ή από χειρουργική επέμβαση. Πολύς κόσμος συγχέει την οστεοαρθρίτιδα με τα "ρευματικά" ή τα "αρθριτικά", οι όροι αυτοί όμως χρησιμοποιούνται λανθασμένα καθώς αντιπροσωπεύουν μόλις δυο από τις 200 περίπου ρευματικές παθήσεις.

Οι αρθρώσεις αποτελούνται από δυο οστά, τα οποία καλύπτονται στις άκρες τους από ένα μαλακό και λείο στρώμα, τον αρθρικό χόνδρο, ο οποίος συμβάλλει στην απορρόφηση των δυνάμεων που ασκούνται σε αρθρώσεις που δέχονται βάρος, όπως π.χ. στο γόνατο και στο ισχίο, και την προστασία των οστών από την τριβή και τη φθορά κατά την κίνηση των αρθρώσεων. Μέσα στην άρθρωση παράγεται ένα "λιπαντικό" που την προστατεύει, το αρθρικό υγρό. Αρχικά στην οστεοαρθρίτιδα, ο αρθρικός χόνδρος αφυδατώνεται, λεπταίνει και σπάει με αποτέλεσμα να εμφανίζεται σταδιακά το κόκαλο από κάτω. Τότε το κόκαλο αρχίζει να τρίβεται, γίνεται λείο και σκληρό και σχηματίζονται μικρές οστικές προεξοχές, τα οστεόφυτα, τα οποία περιορίζουν το εύρος της κίνησης στην άρθρωση. Κακώς έχει επικρατήσει τα οστεόφυτα να λέγονται και άλατα καθώς πολλοί θεωρούν υπεύθυνη για την εμφάνιση τους τη διατροφή. Μια απλή ακτινογραφία παρουσιάζει τη μείωση του διαστήματος μεταξύ των οστών λόγω καταστροφής του χόνδρο.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα στην Ελλάδα, η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί το τρίτο κατά σειρά συχνότητας αίτιο μακροχρόνιας λειτουργικής ανικανότητας με πρώτο τις υπόλοιπες ρευματικές παθήσεις και δεύτερο τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Παρατηρείται συχνότερα στην σπονδυλική στήλη, το γόνατο, τα χέρια και το ισχίο. Το γυναικείο φύλο, η ηλικία άνω των 50 ετών, η παχυσαρκία και το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της οστεοαρθρίτιδας στην Ελλάδα. Τα κύρια συμπτώματα είναι ο πόνος που επιδεινώνεται με την κίνηση ή τη φόρτιση της άρθρωσης και η δυσκαμψία, μετά από ακινησία ή το πρωί, η οποία διαρκεί λίγο. Σε προχωρημένο στάδιο, η άρθρωση παρουσιάζεται διογκωμένη και σκληρή λόγω των οστεόφυτων ενώ είναι πιθανό να υπάρξει παραμόρφωση και λειτουργικός περιορισμός της.

Θεραπεία με την έννοια της ίασης και της αποκατάστασης των βλαβών δεν υφίσταται στην οστεοαρθρίτιδα. Η συμπτωματική θεραπεία μπορεί να χωριστεί σε τρεις βασικούς στόχους, οι οποίοι όμως είναι αλληλένδετοι: α) την ανακούφιση του ασθενή από τα συμπτώματα του, β) την εμπόδιση ή επιβράδυνση της περαιτέρω καταστροφής της άρθρωσης και γ) την εκπαίδευση του ασθενή να αντιμετωπίζει μόνος του τα συμπτώματά του. Ένας ρευματολόγος ιατρός θα πρέπει να εξετάσει την άρθρωση και να καθορίσει το πλάνο της θεραπείας του ασθενή. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας περιλαμβάνει από απλά αναλγητικά μέχρι εγχύσεις μέσα στην άρθρωση ουσιών καταπραϋντικών ή διατήρησης και αναπλήρωσης του αρθρικού υγρού και του χόνδρου της άρθρωσης. Εξίσου σημαντικό ρόλο στην πορεία της πάθησης μπορεί να παίξει ένας διαιτολόγος. Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν όταν σηκώνουν βαριά αντικείμενα, λίγοι όμως αντιλαμβάνονται τη διαρκή επιβάρυνση των αρθρώσεων τους από την καθημερινή μεταφορά του σωματικού βάρους τους.

Η φυσικοθεραπεία χρησιμοποιεί αντιφλεγμονώδη μέσα (υπέρηχο, laser, διαθερμία, κτλ) για να καταπραΰνει τα συμπτώματα του ασθενή σε περιόδους έξαρσης τους. Όταν τα συμπτώματα έχουν ηρεμήσει, ο φυσικοθεραπευτής χορηγεί πρόγραμμα ασκήσεων και οδηγιών που θα πρέπει να ακολουθήσει ο ασθενής. Η τακτική άσκηση αποσκοπεί στη διατήρηση της κινητικότητας της άρθρωσης, έτσι ώστε να μην υπάρχει λειτουργικός περιορισμός της, και τη μυϊκή ενδυνάμωση της περιοχής για να στηρίζεται και να προστατεύεται η άρθρωση από περαιτέρω φθορά. Οι ασκήσεις δε θα πρέπει να προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων και μετά θα πρέπει να ακολουθεί περίοδος ξεκούρασης και χρήση κρύων επιθεμάτων. Ο ασθενής θα πρέπει να μάθει να αποφεύγει κινήσεις ή οτιδήποτε άλλο προκαλεί τα συμπτώματά του, όπως π.χ. οι παρατεταμένες στάσιμες θέσεις κατά τις οποίες μειώνεται το αρθρικό υγρό στην άρθρωση και προκαλεί πόνο και περαιτέρω φθορά. Ο ασθενής ίσως χρειαστεί να τροποποιήσει και να προσαρμόσει την εργασία του εφόσον εργάζεται ακόμα και να χρησιμοποιήσει βοηθήματα όπως π.χ. νάρθηκα και μπαστούνι.

Ασθενείς των οποίων τα συμπτώματα δεν ελέγχονται με φαρμακευτική και φυσικοθεραπευτική αγωγή και παρουσιάζουν έντονο πόνο και σοβαρή λειτουργική ανικανότητα είναι υποψήφιοι για χειρουργική ορθοπεδική παρέμβαση, με συχνότερη εμφάνιση την αρθροπλαστική ισχίου ή γόνατος.

Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2008

Αυχενικό Σύνδρομο


Το αυχενικό σύνδρομο, όπως και η οσφυαλγία, αποτελεί μια από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις που χρίζουν φυσικοθεραπευτικής αγωγής. Το αυχενικό σύνδρομο δεν αποτελεί πάθηση, όπως επικρατεί σήμερα, αλλά περιγράφει μια σειρά από συμπτώματα που προκαλούνται από παθήσεις της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Είναι σχεδόν σίγουρο πως ο άνθρωπος κάποια στιγμή στη ζωή του θα αντιμετωπίσει πόνο στον αυχένα (αυχεναλγία πιο σωστά), όπως και στη μέση του. Αυτό ενδέχεται να μην είναι κάτι ανησυχητικό, μπορεί όμως και να είναι προάγγελος κάποιου προβλήματος που χρειάζεται διερεύνηση.

Η αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης έχει φυσιολογικά μια καμπύλη (λόρδωση) που στηρίζει το βάρος της κεφαλής. Αποτελεί την οδό που συνδέει τον εγκέφαλο με το υπόλοιπο σώμα μέσα από ένα δίκτυο αγγείων, νεύρων και οστών. Όμως η μεγάλη ελευθερία κινήσεων της κεφαλής και η καθημερινή καταπόνηση της στην εργασία (π.χ. δουλειά γραφείου), το σπίτι (π.χ. τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρα) ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας (π.χ. υπολογιστές), καθιστούν την αυχενική μοίρα επιρρεπή σε τραυματισμούς. Μια απλή ακτινογραφία ή ακόμη καλύτερα μια μαγνητική τομογραφία, μπορούν να αναδείξουν τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει κάποιος στον αυχένα του.

Σταδιακά η καμπύλη γίνεται ευθεία και οι μύες και οι σύνδεσμοι της περιοχής βρίσκονται κάτω από διαρκή τάση. Η τάση αυτή περιορίζει την ελαστικότητα των ιστών αυτών με αποτέλεσμα την μείωση της κινητικότητας της περιοχής προκαλώντας πόνο στον αυχένα, τους ώμους ακόμα και στις ωμοπλάτες. Η έλλειψη κίνησης εμποδίζει την κυκλοφορία του αίματος που μπορεί να οδηγήσει σε πονοκεφάλους ακόμα και ζαλάδες. Οι αλλαγές αυτές στον αυχένα μπορεί να προκαλέσουν τραυματισμό του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ο οποίος ανάλογα με την έκτασή του μπορεί να ασκήσει πίεση σε νεύρα προκαλώντας πόνο σε όλο το χέρι, μουδιάσματα στα δάχτυλα ή μυϊκή αδυναμία. Τέλος, ο τραυματισμός του δίσκου προκαλεί άνιση κατανομή του βάρους με αποτέλεσμα τη φθορά των σπονδύλων που περιορίζει ακόμη περισσότερο την κίνηση της περιοχής και προκαλεί ακόμη περισσότερο πόνο. Έτσι ο ασθενής εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο ο οποίος πρέπει να αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά.

Η αντιμετώπιση του αυχενικού συνδρόμου χωρίζεται σε τρία στάδια. Στην οξεία φάση, ο ορθοπεδικός χορηγεί αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικα φάρμακα για να ανακουφίσει τον ασθενή από τους πόνους. Το κολάρο θα πρέπει να χρησιμοποιείται μονό κατά τη διάρκεια της ημέρας για να αποφεύγονται οι απότομες κινήσεις της κεφαλής. Στη φάση αυτή, η φυσικοθεραπεία χρησιμοποιεί αντιφλεγμονώδη μέσα όπως π.χ. υπέρηχο, laser, ρεύματα κτλ για να ανακουφίσει περαιτέρω τον ασθενή, να χαλαρώσει την προβληματική περιοχή, να βελτιώσει την αιμάτωσή της και να βοηθήσει τη διαδικασία της επούλωσης. Ο φυσικοθεραπευτής αναγνωρίζει τις δραστηριότητες εκείνες που προκάλεσαν το επεισόδιο ώστε να αποφεύγονται από τον ασθενή, ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται απουσία από τη εργασία για 1-2 ημέρες.

Στο επόμενο στάδιο, χρησιμοποιούνται διάφορες τεχνικές αρθρικής κινητοποίησης για να αυξήσουν την κινητικότητα της περιοχής. Ειδικές τεχνικές, όπως η μέθοδος McKenzie, μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην περαιτέρω μείωση του πόνου στην περίπτωση μιας δισκοπάθειας. Σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις, όπως οστεοαρθρίτιδα των σπονδύλων, η φυσικοθεραπεία προσπαθεί να επιβραδύνει το ρυθμό και να μειώσει τα συμπτώματα του ασθενούς.

Στο τελικό στάδιο της θεραπείας, ο ασθενής εκπαιδεύεται να υιοθετεί μια καλή στάση σώματος στις διάφορες δραστηριότητες του και να αναγνωρίζει και να αποφεύγει εκείνες τις στάσεις που του προκαλούν πρόβλημα. Παρατεταμένα σκυψίματα της κεφαλής στο σπίτι ή στην εργασία καλό είναι να αποφεύγονται. Αυτό επιτυγχάνεται αν καθίσουμε με την πλάτη μας να ακουμπάει τελείως πίσω στο κάθισμα και βάλουμε ένα μικρό μαξιλάρι στη μέση μας. Όσοι ασχολούνται με υπολογιστές, θα πρέπει να στηρίζουν τους αγκωνές τους στα χερούλια της καρέκλας και τα δικά τους χέρια να είναι ευθεία στο πληκτρολόγιο. Όλα όσα χρειαζόμαστε π.χ. ποντίκι υπολογιστή, χαρτικά κτλ φροντίζουμε να είναι σε κοντινή απόσταση έτσι ώστε να μη χρειάζεται να τεντωνόμαστε κάθε φορά να τα πιάσουμε. Δε στηρίζουμε ποτέ το ακουστικό του τηλεφώνου με τον ώμο μας. Κάθε μια ώρα είναι απαραίτητο κα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από την εργασία μας και να περπατάμε μερικά μετρά.

Εξίσου σημαντικό για τον ασθενή είναι να διδαχτεί ορισμένες ασκήσεις, οι οποίες θα τον βοηθήσουν να διατηρεί την κινητικότητα στην περιοχή του αυχένα και να τον ανακουφίσουν από τυχόν πόνους. Μικρές κυκλικές κινήσεις των ώμων, ελαφρύ τέντωμα του θώρακα προς τα πίσω και κίνηση της κεφαλής προς τα πίσω μπορούν να αποτελέσουν ένα μικρό πρόγραμμα ασκήσεων κάθε φορά που κάνουμε ένα διάλειμμα από την εργασία μας ή αντιλαμβανόμαστε κάποιον πόνο στον αυχένα.

PhysioSport

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008

Εισαγωγή Νο 3

Η φυσικοθεραπεία ΔΕΝ είναι πανάκεια. Έχει σαν σκοπό να βοηθήσει τον ίδιο τον ανθρώπινο οργανισμό να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του με τη χρήση φυσικών μεθόδων, χωρίς παρενέργειες, όπως η θερμότητα, το κρύο, το υπέρυθρο και υπεριώδες φως, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα μηχανικά και ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Αργότερα, όταν θα αναφερθούμε συγκεκριμένα σε κάποια από αυτά τα μέσα, θα εξηγήσουμε και πως επιδρούν στον ανθρώπινο οργανισμό. Το σημαντικότερο να θυμόμαστε αυτή τη στιγμή είναι ότι η σωστή χρήση του υπερήχου, του laser, της "διαθερμίας" κτλ δεν προκαλούν προβλήματα και δεν έχουν παρενέργειες όπως τα περισσότερα φαρμακευτικά σκευάσματα
Πέρα από τα μηχανήματα, ο φυσικοθεραπευτής χρησιμοποιεί και τα χέρια του. Υπάρχουν τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να αυξήσουν την κίνηση μιας άρθρωσης, τη δύναμη ενός ή περισσότερων μυών ακόμα και να ανακουφίσουν από κάποιον πόνο. Όλα αυτά έχουν ονομασίες και εφαρμογές που θα δούμε επίσης με τον καιρό. Κάτι το οποίο έχει παρεξηγηθεί και χρησιμοποιείται συνέχεια και λανθασμένα, είναι η λέξη μασάζ. Μασάζ γίνεται στους μυς και στους βαθύτερους ιστούς του σώματος για χαλάρωση, ξεκούραση, αναζωογόνηση και ανακούφιση από τους πόνους της δουλειάς, της άθλησης και γενικότερα της καθημερινότητας Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο μασάζ αντί για φυσικοθεραπείες με αποτέλεσμα πολλοί να θεωρούν πως το αυχενικό σύνδρομο ή μια τενοντίτιδα θα γίνουν καλύτερα με το μασάζ!!! Μπορεί να χρησιμοποιείται συμπληρωματικά στις συγκεκριμένες και σε πολλές άλλες περιπτώσεις αλλά δεν αποτελούν τη θεραπεία γι'αυτές.
Μεγαλύτερη σημασία από όλα τα παραπάνω έχει να αντιληφθούμε ότι χωρίς την ενεργή συμμετοχή του ίδιου του ασθενή δεν θα υπάρξει παρά μόνο βραχυπρόθεσμη ανακούφιση από το πρόβλημα. Δεν εννοούμε να είναι μόνο συνεπής ο ασθενής στα ραντεβού του αλλά και στις οδηγίες που του δίνει ο φυσικοθεραπευτής όπως π.χ. αυτές που δίνει ο φαρμακοποιός ή ένας γιατρός. Δυστυχώς το να σταματήσουμε τη δουλειά προσωρινά ή οριστικά δεν είναι λύση για πολλούς λόγους. Αυτό που θα μπορούσαμε όμως να κάνουμε αν μας ζητήσει ο φυσικοθεραπευτής να μη σηκώνουμε βάρος, είναι όσο μπορούμε να το αποφύγουμε, να βρούμε λύσεις πως αλλιώς μπορεί να γίνει με τη λιγότερη επιβάρυνση για το πρόβλημά μας.
Η ενεργή συμμετοχή που αναφέρθηκε παραπάνω έχει να κάνει και με τη χορήγηση ασκήσεων από το φυσικοθεραπευτή. Οι ασκήσεις δε δίνονται για να κάνει ο ασθενής κάτι στον ελεύθερο χρόνο του αλλά για να γίνει υπεύθυνος της πορείας της αποκατάστασής του και να μπορεί ο ίδιος να αντιμετωπίσει κάποια συμτώματα αν τυχόν επανέλθουν. Αυτό δε σημαίνει πως οι ασκήσεις θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Θα βοηθήσουν σημαντικά αν εφαρμόσουμε πιστά τα παραπάνω και τις οδηγίες του φυσικοθεραπευτή.
Τέλος, όταν ξεκινάει μια θεραπεία δε σημαίνει ότι πρέπει να τελειώσει ακριβώς μέσα στις επόμενες 10 ημέρες. Καλό θα είναι την περίοδο αυτή να μην τη βλέπουμε σαν αγγαρεία, πολλοί ασθενείς συχνά λένε "να μη χάσω μια μέρα, να τελειώνουμε". Στη θεραπεία θέλουμε να δούμε την εξέλιξή της, αν έχει αποτέλεσμα ή όχι γιατί αν δεν είναι ευνοϊκή η πορεία της σημαίνει πως κάτι γίνεται λάθος και πρέπει να διορθωθεί. Έτσι λοιπόν, όταν ο φυσικοθεραπευτής ζητάει να σας δει μετά από 2 ή 3 ημέρες ή την επόμενη εβδομάδα δε σημαίνει οτι σας βαρέθηκε κιόλας!!!
PhysioSport

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ